Amfibolity

Amfibolity są drobno- lub średnioziarniste, rzadko zawierają większe ziarna. Szarozielone lub niemal czarne, teksturę mają łupkową lub bezładną. Odmiany powstałe wskutek bardziej zaawansowanego metamorfizmu, stanowiącego przejścia do skał facji granulitowej, zawierają niekiedy duże izometryczne ziarna ciemnoczerwonego granatu. Ich mikrostruktura bywa rozmaita: nemato-, grano-, dia-, a czasem również porfiroblastowa, przy czym granat tworzy zwykle największe osobniki. Mikrotekstura równoległa zaznaczona jest ułożeniem słupkowym ziarn hornblendy. Istnieją odmiany amfibolitów pod względem mikrotekstu-ralnym i mikrostrukturalnym zbliżone do diorytów. Różnica polega na obecności w amfibolitach minerałów typomorficznych, tj. granatu, epidotu, zoisytu, kordierytu, andaluzytu, sillimanitu i in., a także na odmiennym składzie hornblendy (większa zawartość Na2O w hornblendzie amfibolitów i plagioklazu, który zwykle jest zasobniejszy w cząsteczkę albitową. W amfibolitach epidotowo-plagioklazowych hornblendzie towarzyszą równe ilości epidotu i plagioklazów. Skrajnym ich członem są amfibolity epidotowo-albitowe, które zawierają czysty albit, podczas gdy człon anortytowy uległ przebudowie w epidot. Amfibolity te tworzą się w niskich temperaturach i przy stosunkowo małych ciśnieniach. Odmiany powstające w wyższych temperaturach cechuje obecność sillimanitu. Pod względem chemicznym amfibolity są zbliżone do skał grupy gabra i bazaltu.

Analiza ilościowa

Rozwój metod ilościowej analizy fazowej stworzył możliwość klasyfikacji skał magmowych na podstawie ilościowego oznaczania składu mineralnego. Jeżeli dawne wyniki badań były niedokładne i w niektórych przypadkach identyfikacja minerałów mogła budzić zastrzeżenia z powodu niedokładności metod ich określenia, to obecnie możliwe jest uzyskanie dość dokładnego obrazu stosunków ilościowych między minerałami tworzącymi skałę, zwłaszcza dobrze skrystalizowaną. W postępowaniu tym doniosłą rolę gra również ilościowa analiza chemiczna skały i jej składników. Dla terenowego, przybliżonego określenia stanowiska skały duże znaczenie ma makroskopowe określenie dostrzegalnej zawartości minerałów ciemnych zasobnych w FeO, Fe2O3, MnO i MgO, oraz minerałów jasnych, zwłaszcza kwarcu. Dokładne wartości można uzyskać w trakcie badania pod mikroskopem. Głębinowe skały kwaśne zawierają makroskopowo dostrzegalną obfitość kwarcu, w pośrednich kwarc występuje w nikłych ilościach, a w bazytach i ultrabazytach brak go. Nie jest to ujęcie ścisłe, gdyż nie uwzględnia chemicznej roli innych składników skał magmowych. W następstwie prowadzi to niekiedy do błędnych wniosków, np. skała zawierająca 55% SiO2 może wykazać nadmiar krzemionki i może być w niej obecny kwarc, jeżeli wśród jej tlenków jest dużo MgO, FeO, CaO, a mało alkaliów. Można to stwierdzić w granodiorycie kwarcowym. W przypadku gdy skała zawierająca 55% wag. SiO2 zawiera dużo Na2O i K2O, to może w niej być obecny nefelin kwalifikujący ją do skał zasadowych.

Analiza mapy

Dalsza analiza mapy fizycznej globu prowadzi do spostrzeżenia, że kontynenty są rozmieszczone na powierzchni Ziemi nierównomiernie i są całkowicie lub przy­najmniej w znacznej części otoczone oceanami. Pod względem geologicznym cha­rakter kontynentalny mają także największe wyspy na oceanach (Grenlandia, Ma­dagaskar).Powierzchnia obszarów zbudowanych ze skorupy kontynentalnej nie jest jed­nakowa. Zajmują one (ich części lądowe) od ponad 50 min km2 (Eurazja) do mniej niż 2 min km2 (Madagaskar). Wśród obszarów oceanicznych wielkością wyróżnia się Ocean Spokojny, zajmując powierzchnię większą niż wszystkie obszary lądowe łącznie.Rozmieszczenie bloków kontynentalnych i obszarów oceanicznych, a także ich pochodzenie, pozostawały przez długi czas niewyjaśnione. Odpowiedź przyniosła do­piero „rewolucja naukowa” w geologii, którą okazała się rozwijana od polowy lat 60. XX w. koncepcja tektoniki płyt litosfery czynnych, określana także mianem tektoniki globalnej. Obecnie wiadomo, że główne rysy ukształtowania powierzchni Ziemi na­wiązują ściśle do zróżnicowania litosfery na ponad dwadzieścia płyt o różnej wielko­ści (ryć. 2.2). Część z nich obejmuje zarówno skorupę kontynentalną, jak i oceanicz­ną, część zbudowana jest wyłącznie ze skorupy oceanicznej (m.in. płyta pacyficzna, fi­lipińska, Nazwą). Niektóre kontynenty są położone w całości w obrębie jednej płyty (np. płyta południowoamerykańska), podczas gdy Eurazja tworzona jest przez kilka płyt przylegających do siebie. Najważniejszą cechą płyt litosferycznych jest ich ruch względem siebie, odbywający się w tempie do kilkunastu centymetrów na rok i gene­rowany przez termiczne prądy konwekcyjne w płaszczu Ziemi.

Anortozyty

Anortozyty są skałami głębinowymi zbudowanymi niemal wyłącznie z plagioklazu, są więc monomineralne. Minerałem tym jest najczęściej plagioklaz z szeregu labrador—andezyn, rzadziej bytownit lub oligoklaz. Nie zawierają ani kwarcu, ani skalenia potasowego. Tworzą odmiany przejściowe do gabra i do diorytu. Bywa w nich obecny mikropertyt, a także małe ilości piroksenów. Zwraca uwagę duża zawartość A12O3 i CaO, odbiegająca od innych skał magmowych. Zależnie od składu plagioklazu zawartość Na2O wynosi 2—6% wag. Anortozyty są skałami ziarnistymi o barwie zależnej od barwy plagioklazu stanowiącego głównie ich tworzywo. Szczególnie piękną grę barw w odcieniach błękitnych mają odmiany zasobne w labrador (labradoryty). Struktura anortozytów jest zwykle równoziarnista i panksenomorficzna, niekiedy gruboporfirowata, protoklazo-wa. Tekstura bezładna, rzadziej równoległa, często katakłazowa. Anortozyty występujące w utworach przedkambryjskich tworzą olbrzymie intruzje typu batolitowego. Masywy na półwyspie Labrador zajmują łącznie powierzchnie 130000 km2, masywy Quebec (Kanada) — powierzchnię 15000 km2. Tak wielkie intruzje tworzą oprócz nich jedynie granitoidy. Młodsze anortozyty natomiast występują tylko jako niewielkie masy w norytach lub gabrach.

Advertisement
Kategorie
Listopad 2018
P W Ś C P S N
« cze    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  
  • Łupki talkowe

    4 lata ago
    Badania orientacji porfiroblastów albitu wykazują, że skrystalizowały one w trakcie deformowania i przeobrażenia skały pierwotnej. Łupki talkowe wyróżniają się zasobnością w talk, któremu towarzyszą: aktynolit, chloryt, minerały grupy serpentynu lub magnezyt i dolomit. Ułożenie warstewek i łusek talku uwidacznia teksturę równoległą, jakkolwiek towarzyszący magnezyt jest na…
  • Zrożnicowanie krawędzi kontynentów

    5 lat ago
    Analiza rzeźby bloków kontynentalnych w skali globalnej prowadzi do spostrze­żenia, że istnieją dwa główne rodzaje ich zewnętrznych krawędzi. Krawędzie aktywne (ang. active margins) przylegają do zbieżnych granic płyt litosferycznych, na których dominuje subdukcja lub pogrubianie skorupy kontynentalnej. Ich przeciwieństwem są krawędzie pasywne (ang. passive margins), wyznaczające…
  • Aplity

    4 lata ago
    Aplity są drobnoziarnistymi skałami żyłowymi odpowiadającymi składem silnie leukokratycznym, najzasobniejszym w SiO2 odmianom granitoidów. Zwykle zawierają ponad 70% wag. SiO2 i często ponad 10% wag. alkaliów. Zasobne są w niektóre pierwiastki śladowe. Od innych skał różni je jaśniejsza barwa, cukrowaty wygląd oraz drobnoziarnistość. Pod mikroskopem wykazują…
  • Facja zieleńcowa

    4 lata ago
    Dla skał facji zieleńcowej oraz facji glaukofanowej najbardziej charakterystyczne są struktury lepidoblastowe lub granolepfdoblastowe. Tekstura tych skał, często mających foliację i laminację, jest łupkowa, przy czym warstewki bywają falisto powyginane. W obrazie mikroskopowym często wykazują strukturą porfiroblastową spowodowaną np. w zieleńcach występowaniem większych porfiroblastów albitu na…
  • Formy planetarne i ich związek z tektonika płyt

    4 lata ago
    Największymi formami rzeźby wyróżnianymi na powierzchni Ziemi są kontynen­ty i obszary oceaniczne, określane jako formy planetarne. Podział taki jest oczywisty w świetle fizycznej mapy globu, która pokazuje zasięg obszarów lądowych i mor­skich, ale ma też swoje głębsze uzasadnienie. Dwudzielność rzeźby Ziemi jest wyraź­na na histogramie częstości…