Amfibolity

Amfibolity są drobno- lub średnioziarniste, rzadko zawierają większe ziarna. Szarozielone lub niemal czarne, teksturę mają łupkową lub bezładną. Odmiany powstałe wskutek bardziej zaawansowanego metamorfizmu, stanowiącego przejścia do skał facji granulitowej, zawierają niekiedy duże izometryczne ziarna ciemnoczerwonego granatu. Ich mikrostruktura bywa rozmaita: nemato-, grano-, dia-, a czasem również porfiroblastowa, przy czym granat tworzy zwykle największe osobniki. Mikrotekstura równoległa zaznaczona jest ułożeniem słupkowym ziarn hornblendy. Istnieją odmiany amfibolitów pod względem mikrotekstu-ralnym i mikrostrukturalnym zbliżone do diorytów. Różnica polega na obecności w amfibolitach minerałów typomorficznych, tj. granatu, epidotu, zoisytu, kordierytu, andaluzytu, sillimanitu i in., a także na odmiennym składzie hornblendy (większa zawartość Na2O w hornblendzie amfibolitów i plagioklazu, który zwykle jest zasobniejszy w cząsteczkę albitową. W amfibolitach epidotowo-plagioklazowych hornblendzie towarzyszą równe ilości epidotu i plagioklazów. Skrajnym ich członem są amfibolity epidotowo-albitowe, które zawierają czysty albit, podczas gdy człon anortytowy uległ przebudowie w epidot. Amfibolity te tworzą się w niskich temperaturach i przy stosunkowo małych ciśnieniach. Odmiany powstające w wyższych temperaturach cechuje obecność sillimanitu. Pod względem chemicznym amfibolity są zbliżone do skał grupy gabra i bazaltu.

Comments are closed.

Advertisement
Kategorie
Luty 2019
P W Ś C P S N
« cze    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728  
  • Sjenity

    5 lat ago
    Sjenity tworzą wtrącenia i brzeżne facje większych masywów granitoidowych, np. w masywach przedkambryjskich płyty ukraińsko-wołyńskiej. Mogą też towarzyszyć gabrom lub tworzyć intruzje. Możliwe jest ich powstanie jako produktu frakcyjnej dyferencjacji magmy bazaltowej, lub sylifikacji magmy granitowej wskutek asymilacji skał uboższych w SiOg. Mikrosjenity są drobnoziarnistymi odpowiednikami…
  • Zieleńce i łupki

    5 lat ago
    Zieleńce i łupki zieleńcowe są najbardziej typowymi przedstawicielami facji zieleńcowej, a także jednymi z najbardziej rozpowszechnionych skał serii metamorficznych tej facji, zwłaszcza powstałych w pa-leozoicznych obszarach geosynklinalnych. Powstały wskutek przeobrażenia bazaltów i ich tufów oraz intruzji diabazowych utworzonych jako produkty wulkanizmu podmorskiego. Często towarzyszą łupkom krystalicznym…
  • Tekstury

    5 lat ago
    Najczęściej spotykane są tekstury łupkowe i gnejsowe. Tekstury łupkowe występują w skałach odznaczających się obfitością minerałów blaszkowych (krzemianów pakietowych) i kwarcu. W taksturach gnejsowych widoczne jest zróżnicowanie składu mineralnego na warstwy skaleniowo-kwarcowe zawierające także inne minerały oraz na warstwy zasobne w miki, chloryty lub amfibole. Tekstura…
  • Anortozyty

    5 lat ago
    Anortozyty są skałami głębinowymi zbudowanymi niemal wyłącznie z plagioklazu, są więc monomineralne. Minerałem tym jest najczęściej plagioklaz z szeregu labrador—andezyn, rzadziej bytownit lub oligoklaz. Nie zawierają ani kwarcu, ani skalenia potasowego. Tworzą odmiany przejściowe do gabra i do diorytu. Bywa w nich obecny mikropertyt, a także…
  • Facja zieleńcowa

    5 lat ago
    Dla skał facji zieleńcowej oraz facji glaukofanowej najbardziej charakterystyczne są struktury lepidoblastowe lub granolepfdoblastowe. Tekstura tych skał, często mających foliację i laminację, jest łupkowa, przy czym warstewki bywają falisto powyginane. W obrazie mikroskopowym często wykazują strukturą porfiroblastową spowodowaną np. w zieleńcach występowaniem większych porfiroblastów albitu na…